امروز تولد پسر نامادری ام بود

               "امروز تولد پسر نامادري ام بود ، دلم براي خود م گرفت"

                                                                                                " رهدار"

اي بي دا ترين كُر !

همه ي لُرمادران

تورا " دا " صدا ميزنند

 و تو را به سوگند تُرنه هاي رنگباخته شان

مادرانه دعوتي خواهند

تو را كه بوي حنا ي نشسته برگيسوئي

كه قيچيِ روزگار

به عزايش نشانده است

ميخواند ب ي ي ي ي داترين

تا تو آسان بگذري

 از دروازه ها ي يقه ي دا و روله ها 1

 كه مي كشيد خط بطلاني

برهرچه قانونA منفي   +Oكرده بود

و تو را كه

سنگ و دره و دشت و بلوط مادر ست

آنسان كه مي كوبد باد

بر دهل سينه ي فلك الافلاك

هيجار " دايه ، دايه " را

 "داله كَه  "!

 وقت صلح است

--------------------------------------------------------------------

[1] - در گذشته وقتي لُر مادري  بچه ي غير خود  را به فرزندي  مي پذيرفت آن را از يقه ي پيراهن خود عبور مي دا د و ازدامن خود اين بچه را پيش از اينكه پايش به زمين بخورد مي گرفت و به آغوش مي كشيد . اين آئين آتش مهر مادري و فرزندي را  شعله ور تر مي كرد .

تا باورم کند ستاره

دستهاي تو چه زلال بودند اي روشن ترين ستاره من لبخند تو سپيد ترين واژه تا باعث رويش دوباره من من در طلب نشان مهتاب ناگاه به شبي توراديدم با روش هر طلوه چشمت از ديگري ام به خودرسيدم با هر سخنت نشانه اي را از باغ وبهار بديد جانم در فرصت با شکوه نامت از عشق شکوفه زد زبانم هرروز زعطر نام تو مست به لاله وباغ سلام کردم شب را به اميد وشوق فردا تاصبح گل ستاره چيدم تو گلواژه سرودن من جانم زنواي عشق لبريز خوشحال که ستاره ام بودي تو باعث هر سعادت من اينک زبرم تو رفته اي جان اميد که ببينمت دوباره با اشک نوشتم اين سخن را تا باورم کند ستاره

ادامه مطلب

روزگار من

تنها یک کلمه

افسرده است

دکتر گفت

در پاسخ سوال مادرم که چرا فرزندم خوشحال نیست

ولی من به او نگفتم

چیزی نیست مرا خوشحال کند

به فضایی تبعید شده ام

که سرشار از هرچه فکرش را بکنی

ومردمش  هم به آن عادت دارند

ودر برابر اعتراض من می خندند

دیوانه شده است بیچاره


آساره  کجاست؟



به خیال دیگران افسرده ام یا هرچیز دیگر

قبول

مجبورم بپذیرم

چون مادرم می خواهد

مینا بنوش

مَينا بِنَوش[1]                                                                   سروده : رهدار

                                                                   برای گلوی دردآشنای ایل بهنمن علاءالدین

مَينا بِنَوش ترانه ها !

گُمشده ترين کُلوته[2] ي خود را

در خورجين شب جستجو کن

که کِل[3] هاي ناز دختران اين قوم

و گاله[4] هاي بُرزو ترين جوانانش

بي هُمُدُرُنگِ[5] هر تَش و تُنگي[6]

هرگز به زيباترين چشم دلبرکان چهارلَنگ

در خروسخواني مهتابي،آب نخواهد پاشيد

و کبک تاراز[7] آواز خود را

در بُغضِ گريزاني

توام با گاگريوه[8] هاي ناسرده اي

به کُهشور[9] اندوهان داده است.

مَينا بِنَوش ترانه ها

آنگاه که نور ماه

در پاگشون[10] نيمدري

سايه ي تو را نشان مي داد

از تو صد کتاب مقدس عشق

که به خط عشق ، سرخط کرده بود

به زيارتگاه پيرِمال آوردند

تا زين پس عاشقان کوهستان

به کتاب مقدس عشق سوگند بي گناهي ياد کنند

آه ! اي گُل نازار من

در بي آستاره ترين شبهاي اين مال[11]

مَهِ شَوگار[12] را

در کدامين آسمان اين ولايت جستجو کنم ؟

جرعه آبی نثار گلی

جرعه آبی نثار گلی
خرده نانی برای گنجشکی
مهربان شده ای
به همین سادگی

----
دستهایم را نگهدار
چشمانت را به من بسپار
پرواز وجودم خلاصه در نگاه توست

-----
یک نفر برای رویا شعر می گوید
آن یکی برای ارباب
من هم برای سکوت دستان تو

سیقه سیلی

سیقه سیلی ده تو ای چش خمارم

غریوم وتما لویاته دارم

شمار آساره یان دونم که هر شو

ده عشقت نازنین تا صو بیارم




ادامه مطلب

تا ....

در آستانه غروب

طلوعی لبخند می زند

آشیانی بنا می گردد

مادری به شیهه کره اسبی می خندد

ودر میان دوآوا

نجوایی پنهان از گوش همسایه

فریاد می زند زندگی

تا آن سوتر

عقربه به سمت صبح بازگردد

برای سکوت

غمگنانه ترین آوازت را

به همسایگی شیرین ترین آواها

مهمان کن

در باغچه بودن

گلی بکار

تابهانه ای باشد

برای عاشقی گرگها وآهوان

در تاریکی لحظه ها

خودرا ورق بزن

وببین سطری را

که در آن نوشته شده تو

تا درطلوع

مهمانی ستاره ها

ودرغروب

رقص آفتاب دلتنگت کند

من نه از من

من نه برای تجارت لقمه ها

نه مستی لحظه ها

نه به عیادت

آرمانهای مرده آمده ام

بقیه را در ادامه مطلب ببینید

برای آساره

 در پای ستاره ای بریختم خودرا

   با آه فراق اوبسوختم خودرا

  ا فسوس فقط به حال من می خندید

    عاشق شده ای ببین سزای خودرا

شرمنده ي مهتاب رويت

                                                         محمدکاظم علیپور


روسري آبي ات را بردار            

اين زلف هاي نقره اي

چنگ در گريبان جهان مي برند

مثل مهتاب رويت

كه ماه را شرمنده مي كند

سربه سر اين دل در به در نگذار

من بيچاره تر از تمام آوارگان زمينم

عاقبت اين اتاق مرا با خاطراتش تنها مي گذارد .

 -----
وقت آن شده هر چه دار و ندارم است را

به اين سه سطر بسپارم

مثل سالهايي كه هرچه نگاه داشتم

به آن دو چشم سوخته بخشيدم

ودر تاريكي شبي كه شاعر شدم

به جستجوي پيراهني كه بوي يال پريشان دلم مي داد

روبري تمام بادهاي شمال بايستم

و اسب سركشم را

ـ تا صبح شيهه – برقصم .

بي خود براي خودت ماه مي شوي !

من كه لبم پر از حسرت بوسه بود

جز گونه اي خيس از گريه

رفتار ديگري بلد نيودم

تا به تو برسم اين جاده پيرم مي كند

هميشه چند قدم به رسيدن

از ادامه مي ماني .


از  بهرام سلاح ورزی در تاسپیده/bahramsalahvarzi.blogfa.com

از جشنواره تمدار بیت تا سد کارون 3

به نظر شما شاعر باید شعر با رفتارش یکسان باشد یانه؟
وشاعر می ماند توقفی  در خود و همتباري در جشنواره شعر لری تمدار بیت كه اورا اینگونه خطاب می کند
می خندد ودر حالیکه دست جوان را به گرمی می فشار د می گوید:
میشه بیشتر توضیح بدین؟
مگه شما شاعر می نویسم اندیکا نیستین؟
بله چطور؟

بقیه رادر ادامه مطلب ببینید

......

در گریز لحظه ها ماندیم
غربت تلخ وگنگ فرداها
درمسیر هنوز رفتیم ما
تا سپیدو وسیاه رویاها
افسوس جاودانه رنگی بود
در طلوع وغروب نقشهامان
ذهنمان غریبه با واژه
پرکند فضای تنهامان
انتظار نشان یک اصرار
درحوالی هر قدم تا صبح
تا عبوردوان دوان رفتیم
از کنار ستاره ها تاصبح
قهرمانان همیشه می میرند
تا بماند نشانی از قصه
دیگران را بهانه ای کردیم
تا رهایی نجات از غصه

از گفتگوی دیگران نوشته ام

می خواهم

بدون اسارت دوستت بدارم

با آزادی کنارت باشم

بدون اصرار کنارت باشم

بدون اصرار تورا بخواهم

با احساس گناه ترکت نکنم

با سرزنش از تو انتقاد نکنم

با تحقیر به توکمک نکنم

اگر تو نیز با من چنین باشی

یکدیگر را غنی خواهیم ساخت
ادامه مطلب

با خبر شدم که می نویسم اندیکا چاپ شده بهانه ای  بود که مدتها انتظارش را می کشیدم به رهدار زنگ بزنم تا درباره اش  گفتگو کنم و اولین پرسشم : چرا اندیکا؟

ما حاصل عمر فروشیم به ساقی

یک قطر زمی نابتر از فانی وباقی

هر خنده مستانه به از سیب بهشتی

یا آنکه به حشر از تو بگیرند سراغی

----

آخ سی تیمار دس نازت آساره

خنه چی باروبهارت نازاره

واخیال یه پریسک چش تو

میگوارم کم ای تژگاه گلیاره

نه من نه تو

تق تق تق
کیه؟
تق تق تق ،زینگ زینگ
کیه ؟اومدم
قدمهایی به سمت در برداشت
کیه؟
صدای زنگ زدن وتق تق در قطع شده بود
سلام
دررابست......

بقیه رادر ادامه مطلب ببینید
ادامه مطلب

برای یک مسافر

کاش آن لحظه فقط اومی شدیم

یک نظر در دیده او می شدیم

کاش آن ساعت که می گفتیم برو

چشمها را شسته واومی شدیم

زمزمه

خاک،کوچه ،جدول ،خیابانهای زرد

ظهر ،نان خشک، سفره،چای های سرد

حرف ،گفتگو، امتداد ثانیه ها، عبور

چشم ،کودکان، بی بهانه گریه های درد

زنگ ، انتظار،حرف تلخ همسایه

پدر ،گمشده در بی نام نامهای  مرد

چرا؟بی جواب ترین زمزمه سارا

اگر، همنوای ،دختران وخواهران درد

ساعت ، انتظار،صبح وشام ،بازگشت

پسر،مرگ ،رازشوم سکه های سرد

من ،نگاه ،تصویر ،تکانهای حافظه

صفحه ، قلم ،جنس تلخ واژه های نرد

درگوشی با خودم

باز هم روزکارگر آمد

به یادروزکارگر که می افتم نا خود آگاه گورستان شهر  در نظرم مجسم می شود اینجا عزیز خوابیده! چی شد؟  معدن برق فشار قوی.... و آنجا علیرضا خوابیده چی شد آوار معدن  اینجا.....
ادامه مطلب

سر وه مخار

سر وه مخار پشت وه بیشه برده ویر هونمو

چشه بسته پوشیه ری کردشه آخر زمو

چیزی گفته ام

چيزى گفته ام پاهاي لنگ وقامت تکيده دستهاي لرزان وگيسهاي بريده اينها کلماتي است که فقط نوشته ام جواب نمي گويم به هر سوال پرسيده هيچگاه مسئول گردش جهان نبوده ام يا ثبت تولد کودکي نورسيده به مادرم گفتم سهم ما از بودن چيست؟ گفت همين که از کميته امداد رسيده خواهرم خنديد يواشکي گفتم نخند نمي داني حرام گرديده؟ مي روم تا قدم بزنم در باغ فکري نمي کنم به هر سوال پرسيده

ادامه مطلب

دخترک به جلو زل زده بود من هم گه گاهی مسیر نگاهش را تعقیب می کردم تااز کارش سر در بیاوردم آن طرف تر دو سه  پسر ایستاده بودند چندزن هم در حال گفتگو دیده می شدند نمی تونه به اونا نگاه کنه مگه نمیشه شاید اون کوچولو چشش رو گرفته اصلاٌ به من چه به چی نگاه می کنه ؟
ادامه مطلب

برای آساره

برایم  معیار

حقیقت وانسانی

هیچکس مثل تو نیست

بانگاهت که به جهان می نگرم

از تعفن بعضیها
دلم می گیرد
ادامه مطلب

چن روزی اومای وه مالگه دل مهمونی

گتم که دوسه روزی فقط میمونی

دورانی گذشت دیم نومت ری جونم


دل گت که آساره می عزیز جونی
ادامه مطلب

شعری از سیمین بهبهانی

من با توام ای رفیق باتو

همراه تو پیش می نهم گام

درشادی توشریک هستم

برجام تو می زنم جام

بقیه رادر ادامه مطلب ببینید

ادامه مطلب

فضای کوچه مان

ازبالا تا پائین

مغازه میوه فروشی

پچ پچ های مادرم با زن همسایه

کزکردن پیرمردی در افتابگیر کوچه

حالتی می آید

کلماتی می نویسم

شاید بشود شعر

گفتاری برای...

گفتاری برای....

رویکرد موجوددرجامعه رفتاری بايدبراین موضوع استوار باشد که زمینه حرکت همه افراد جامعه درعملکردفردی واجتماعی برای رسیدن به تکامل آنها فراهم شود لیکن در عمل این رويه به گونه ای است که   نمی توان آن را بصورت زمینه ای برای آزادی فرد وگروههای اجتماعی در حرکتی روشن دانست.
یک صدایی ونگرش ابزاری به افراد گونه ای است که هم اکنون چهره خودرا در جامعه نشان داده ودر حال گذار است رسانه های جمعی اعم از بصری –شنیداری ونوشتاری همه وهمه عملي را بر محور آنچه هدف تمامیت خواهی وتبلیغی برای هیئت حاکم را در خود داشته باشد به قیمت نفی مخاطب را در خوددارند واو را به سوی اهداف تعیین شده برای دور نمودن از واقعیات جامعه ونیز آنچه حقیقت رفتاری یک عمل است انجام داده اند از طرفی نیز دورنمودن افکار فردی واجتماعی گروه از دانش خاص ابزار شناسی روش دیگری است که بوسیله جهت بخشی ها سانسور ها  تغییر مطالب کتب درسی وآموزشی به گونه ای که به سوی هدف تعیین شده ختم شودبوجودآمده است
اينهاهمه وهمه الگوهایی برای  اسارت افکار وکنترل رفتاری انها است بايددانست كه امروزه فرهنگ بعنوان مقوله ای در جهان مطرح می شود که سازندگی رفتاری ورویکرد فردی وجمعی مناسب را برای تکامل گروه به ار مغان خواهدمي آورد ابزارهای فرهنگی می توانند بعنوان الگویی مناسب آنچه نشان حقیقت وزیبایی یک مسیر را در خودداشته باشند نمایان سازند اما این گونه عملي آن است که هم اکنون بعنوان یک خط بطلان با آن مواجهه شده اند وافکاررا به گونه ای سوق داده شده اند که مقوله تولید فکر وفرهنگ را نوعی تلاش وتفکر بیهوده در خودمي پندارند ووانچه از سوی بازیگران فرهنگی به آنها ترزیق می شود به راحتي مي پذیرند نگاه  اقتصادی نسبت به علوم وعدم تولید فکر در حوزه علوم انسانی نيز امروز ه یک معضل در میان طبقه روشنفکری ویک امتیاز برای تمامیت خواهان به شمار می رود که با از میان برداشتن فرصتهای مناسب برای رویکرد فرهنگی افراد زمینه تجارت ونیز حرکت به سوی ابزاری شدن فرهنگ را در خوددارد. سینما موسیقی وهمه زمینه ها ی هنر امروزه تعهد رفتاری خود هنر مند را دربرابر مخاطب از میان برداشته وفقط در راستای موازی با جریان فکری حاکم گام بر می دارند وآن هم جز برای درامد زآیی وصنعتی شدن هنر منهای تعهد هنری نیست وادبیات هم از این قاعده مستثنی نبوده است وهر نوع صدا باید با الفبای نوشتاری آنان بر صفحه بیاید وجز آن در مقوله خط خوردگی وسانسور لحاظ می شود با این همه همانگونه که در بالا نیز آورده شد عدم دانش تشخیص  باعث می شود که زمینه های رفتار انتقادی نسبت به مسائل اطراف را از فرد گرفته واورا به عروسک خیمه شب بازی مبدل ساخته است از طرفی هم نوعی از یکجانبه گرایی افکار که هم اکنون تعصبات نادرست وتوام با خرافه را در بین رویکرد رفتاری افراد پدید آورده است آنان را به نوعی از تکامل صحیح شخصیت به دور داشته واز زیبایی عرفان در معنویت درون با داشته است وبگونه ای طراحی شده افکاررا به سوی اصالت جهل کشانیده که هیچگاه آنان را به سوی را ه روشن رهنمون نسازد وهمه ای ابزار برون رفت افراد از قالب درون انها انزوای رفتاری حرکت در مسیر مشخص و....رادر خوددارد رنسانس رفتاری را در خود می طلبد.

***قصه ای ازسردلتنگی
-کار جدید؟ چه خبر چه کار می کنی؟
بقیه رادرادامه مطلب بخوانید

آرشیو

<-ArchiveTitle->