تا باورم کند ستاره

دستهاي تو چه زلال بودند اي روشن ترين ستاره من لبخند تو سپيد ترين واژه تا باعث رويش دوباره من من در طلب نشان مهتاب ناگاه به شبي توراديدم با روش هر طلوه چشمت از ديگري ام به خودرسيدم با هر سخنت نشانه اي را از باغ وبهار بديد جانم در فرصت با شکوه نامت از عشق شکوفه زد زبانم هرروز زعطر نام تو مست به لاله وباغ سلام کردم شب را به اميد وشوق فردا تاصبح گل ستاره چيدم تو گلواژه سرودن من جانم زنواي عشق لبريز خوشحال که ستاره ام بودي تو باعث هر سعادت من اينک زبرم تو رفته اي جان اميد که ببينمت دوباره با اشک نوشتم اين سخن را تا باورم کند ستاره

ادامه مطلب

روزگار من

تنها یک کلمه

افسرده است

دکتر گفت

در پاسخ سوال مادرم که چرا فرزندم خوشحال نیست

ولی من به او نگفتم

چیزی نیست مرا خوشحال کند

به فضایی تبعید شده ام

که سرشار از هرچه فکرش را بکنی

ومردمش  هم به آن عادت دارند

ودر برابر اعتراض من می خندند

دیوانه شده است بیچاره


آساره  کجاست؟



به خیال دیگران افسرده ام یا هرچیز دیگر

قبول

مجبورم بپذیرم

چون مادرم می خواهد

جرعه آبی نثار گلی

جرعه آبی نثار گلی
خرده نانی برای گنجشکی
مهربان شده ای
به همین سادگی

----
دستهایم را نگهدار
چشمانت را به من بسپار
پرواز وجودم خلاصه در نگاه توست

-----
یک نفر برای رویا شعر می گوید
آن یکی برای ارباب
من هم برای سکوت دستان تو

سیقه سیلی

سیقه سیلی ده تو ای چش خمارم

غریوم وتما لویاته دارم

شمار آساره یان دونم که هر شو

ده عشقت نازنین تا صو بیارم




ادامه مطلب

تا ....

در آستانه غروب

طلوعی لبخند می زند

آشیانی بنا می گردد

مادری به شیهه کره اسبی می خندد

ودر میان دوآوا

نجوایی پنهان از گوش همسایه

فریاد می زند زندگی

تا آن سوتر

عقربه به سمت صبح بازگردد

برای سکوت

غمگنانه ترین آوازت را

به همسایگی شیرین ترین آواها

مهمان کن

در باغچه بودن

گلی بکار

تابهانه ای باشد

برای عاشقی گرگها وآهوان

در تاریکی لحظه ها

خودرا ورق بزن

وببین سطری را

که در آن نوشته شده تو

تا درطلوع

مهمانی ستاره ها

ودرغروب

رقص آفتاب دلتنگت کند

من نه از من

من نه برای تجارت لقمه ها

نه مستی لحظه ها

نه به عیادت

آرمانهای مرده آمده ام

بقیه را در ادامه مطلب ببینید

برای آساره

 در پای ستاره ای بریختم خودرا

   با آه فراق اوبسوختم خودرا

  ا فسوس فقط به حال من می خندید

    عاشق شده ای ببین سزای خودرا

شرمنده ي مهتاب رويت

                                                         محمدکاظم علیپور


روسري آبي ات را بردار            

اين زلف هاي نقره اي

چنگ در گريبان جهان مي برند

مثل مهتاب رويت

كه ماه را شرمنده مي كند

سربه سر اين دل در به در نگذار

من بيچاره تر از تمام آوارگان زمينم

عاقبت اين اتاق مرا با خاطراتش تنها مي گذارد .

 -----
وقت آن شده هر چه دار و ندارم است را

به اين سه سطر بسپارم

مثل سالهايي كه هرچه نگاه داشتم

به آن دو چشم سوخته بخشيدم

ودر تاريكي شبي كه شاعر شدم

به جستجوي پيراهني كه بوي يال پريشان دلم مي داد

روبري تمام بادهاي شمال بايستم

و اسب سركشم را

ـ تا صبح شيهه – برقصم .

بي خود براي خودت ماه مي شوي !

من كه لبم پر از حسرت بوسه بود

جز گونه اي خيس از گريه

رفتار ديگري بلد نيودم

تا به تو برسم اين جاده پيرم مي كند

هميشه چند قدم به رسيدن

از ادامه مي ماني .


از  بهرام سلاح ورزی در تاسپیده/bahramsalahvarzi.blogfa.com

......

در گریز لحظه ها ماندیم
غربت تلخ وگنگ فرداها
درمسیر هنوز رفتیم ما
تا سپیدو وسیاه رویاها
افسوس جاودانه رنگی بود
در طلوع وغروب نقشهامان
ذهنمان غریبه با واژه
پرکند فضای تنهامان
انتظار نشان یک اصرار
درحوالی هر قدم تا صبح
تا عبوردوان دوان رفتیم
از کنار ستاره ها تاصبح
قهرمانان همیشه می میرند
تا بماند نشانی از قصه
دیگران را بهانه ای کردیم
تا رهایی نجات از غصه

از گفتگوی دیگران نوشته ام

می خواهم

بدون اسارت دوستت بدارم

با آزادی کنارت باشم

بدون اصرار کنارت باشم

بدون اصرار تورا بخواهم

با احساس گناه ترکت نکنم

با سرزنش از تو انتقاد نکنم

با تحقیر به توکمک نکنم

اگر تو نیز با من چنین باشی

یکدیگر را غنی خواهیم ساخت
ادامه مطلب

ما حاصل عمر فروشیم به ساقی

یک قطر زمی نابتر از فانی وباقی

هر خنده مستانه به از سیب بهشتی

یا آنکه به حشر از تو بگیرند سراغی

----

آخ سی تیمار دس نازت آساره

خنه چی باروبهارت نازاره

واخیال یه پریسک چش تو

میگوارم کم ای تژگاه گلیاره

برای یک مسافر

کاش آن لحظه فقط اومی شدیم

یک نظر در دیده او می شدیم

کاش آن ساعت که می گفتیم برو

چشمها را شسته واومی شدیم

زمزمه

خاک،کوچه ،جدول ،خیابانهای زرد

ظهر ،نان خشک، سفره،چای های سرد

حرف ،گفتگو، امتداد ثانیه ها، عبور

چشم ،کودکان، بی بهانه گریه های درد

زنگ ، انتظار،حرف تلخ همسایه

پدر ،گمشده در بی نام نامهای  مرد

چرا؟بی جواب ترین زمزمه سارا

اگر، همنوای ،دختران وخواهران درد

ساعت ، انتظار،صبح وشام ،بازگشت

پسر،مرگ ،رازشوم سکه های سرد

من ،نگاه ،تصویر ،تکانهای حافظه

صفحه ، قلم ،جنس تلخ واژه های نرد

سر وه مخار

سر وه مخار پشت وه بیشه برده ویر هونمو

چشه بسته پوشیه ری کردشه آخر زمو

چیزی گفته ام

چيزى گفته ام پاهاي لنگ وقامت تکيده دستهاي لرزان وگيسهاي بريده اينها کلماتي است که فقط نوشته ام جواب نمي گويم به هر سوال پرسيده هيچگاه مسئول گردش جهان نبوده ام يا ثبت تولد کودکي نورسيده به مادرم گفتم سهم ما از بودن چيست؟ گفت همين که از کميته امداد رسيده خواهرم خنديد يواشکي گفتم نخند نمي داني حرام گرديده؟ مي روم تا قدم بزنم در باغ فکري نمي کنم به هر سوال پرسيده

ادامه مطلب

برای آساره

برایم  معیار

حقیقت وانسانی

هیچکس مثل تو نیست

بانگاهت که به جهان می نگرم

از تعفن بعضیها
دلم می گیرد
ادامه مطلب

شکسته بال کبوتر

ازدعوای دوهمسایه


نفرین بزرگی است


که تاابدیت

بردامان طبیعت

خواهد ماند
ادامه مطلب

براي احدچگني
.....

درلحظه هاي دلتنگي ام

آنجا كه غربت مرادرخودمي گيرد

به ياد مي آورم

تپش قلبت را براي من

وزمزمه عاشقانه ات با كسري

درفراسوي روزها

كه ايل درراه است -هي نواته- بخوان

آنگاه جان دوباره مي مي گيرم

حرفی نمی زنم

حرفی نمی زنم

خنجرت را فرود آر

معنای بودنت...

سرخی خون من

در جام  تو ....

سیقه شو تا سر صو بام گلیاره

که چشم واخیال تو بیاره

چنی نازاری وقنجی عزیزم

نونم چی بنیم نومت آساره
ادامه مطلب

ماه می تابد......

هم چنان

آساره

در فرارویی یک رویا

افسوس

تنهایی بی انتهاست      

خصه هور

مه خصه هور بغدادم چه بوشم

یکی بودیکی نبودتو یه شهرشلوغ پلوغ  پسرکوچولویی بودکه خیلی دلش  می خواست یه فرشته مهربون روببینه وهمیشه این ورواون ورسراغشواز همه می گیره تااینکه یه روزبعدسالها گشتن وگشتن وپرسون پرسون کردن اتفاقی یکی شونومی بینه و خیلی خوشحال    می شه می ره پیشش وباهاش دوست می شه (اینجوری هم که نبوده فقط فرشته ها چون مهربونن زودی با بقیه دوست می شن) فرشته هم باهاش دوست می شه وبهش میگه      نباس با هیشکی دعوا کنه ونباس کسی رو اذیت کنه و....اون هم هرچی فرشته می گه گوش می کنه یه روز ازدهنش می پره وبه فرشته می گه فرشته جون آساره من می شی فرشته اولش حرفی نمی زنه وبعدش می گه باشه ولی یه شرط داره پسره می گه بگو وفرشته شرطش رونمیگه(یعنی میگه بعداٌ می گم) اون هم چون فرشته مهربون رودوست داشته قبول     می کنه ولی روزای دیگه فرشته بهش می گه  نباس اينجوري دلت برامن تنگ بشه و منو دوست داشته باشی پسره ناراحت می شه ولی به وری خودش نمی اره وبه فرشته مهربون میگه آخه چرا ؟فرشته مث دفعه قبل اولش حرفی نمی زنه بعدش میگه اخه آخه تو نباس اينجوري منو دوست داشته باشی تو باید یادبگیری نگی کسی رواينقددوست دارم كه نميتونم ازش جداشم تااذيت بشي فقط باس با همه دوست باشی وخودت هم قوی شی پسره دوباره حرفی نمی زنه وپیش خودش میگه  فرشته مهربون که نمیخوادمنو از خودش دورکنه من می خوام مث فرشته مهربون باشم ولی چکارکنم الان نمی تونم شایدهم اصلابلد نیستم از اون روزبه بعد پسره پیش خودش فرشته دوست داره ولی به اون نمیگه اینو هم بهتون بگم که پسرک یه روزیواشکی به من گفت که  دوست داشته با اون به شهر فرشته ها بره واونجا رواز نزدیک ببینه اخه اون به هرکی میگفته من می خوام به شهرفرشته ها برم هیشکی حرفشوباورنمی کرده وتوخيال خودش هم هميشه مث فرشته ها فكرمي كرده خلاصه چند وقتی از این ماجرا می گذره پسره همش ارزو می کنه یه روزفرشته باهاش مهربونتر بشه حالشو بپرسه یواش یواش نشونی شهرفرشته هاروبهش بگه بهش یادبده چه جوری مث اونا بشه وازاین حرفا اخه اون همیشه از این واون شنیده بود که فرشته ها خیلی خوبن وچرا فرشته با اواينجوري بود نمی دونست ودوست داشت یه روز اینقدر التماس کنه اینقدر گریه کنه که فرشته اونو نوازش کنه ودستشوبگیره وبا خودش ببره تا اون بالا بالا ها جایی که هیشکی نباشه فقط فرشته باشه وفرشته  آخه آخه هیشک رو ندیده بودمث اون باشه ومی گفت فقط یه آساره اس که نه بلده دروغ بگه نه بلد بد بگه نه هیچ کاربد دیگه ای منم اونو خیلی دوست دارم وبعدش می زد زیر گریه ومی گفت چه کارکنم که اساره یا همون فرشته مهربون منو اذیت می کنه کی دیده کجا شنیدی فرشته ها اذیت کنن بعدش هم یه بغض دیگه روتو گلوش می شکست ومی گفت اگه فرشته ها بد با شن دیگه کی خوبه  القصه یه سال دوسال چندسال گذشت وپسرک قصه ما هنوزم که هنوزه همه اش آساره شو صدا می زنه وروز وشب یواشکی گریه   می کنه وطبق قولی هم که به اون داده همه روهمه آدما حتی آدم بداروهم دوست داره  وآرزوش اینه یه بار اساره صداشوبشنوه وبهش بگه کوچولو بیا پیشم .....

آساره

رویای هرروزه ام

زندگی در کالبدی است

که تابیدن چون تورا

برایم ارمغان آورد

همراهم باش

تعطیلی رویا یم رادوست ندارم

قهقهه –خنده هایم رادوست ندارم

دلم از هرچه نام آدم است می گیرد

خجالت می کشم تورا هم دوست ندارم

دیگر از دیگران مایوس مایوسم

همه را هیچکس را هیچکس را دوست ندارم

صبح می اید وافتاب معنایی ندارد

این غریبه ها با خورشید رادوست ندارم

دلم از تعفن آدم می گیرد

ازخودم که خودی درپوست ندارم

حرفم با قله خاموش اتشفشان است

خوابیدن بی موقع ات را دوست ندارم

غمگین یک بغض فروخورده در گلو

خشکی جوی اشک رادوست ندارم

مرگم -زندگی -نیست –رفت- نبودن ها

فرقی نمی کند کدام رادوست ندارم....

خودکار سبزمن سیاه می نویسد

یادش رفته شاید چه رنگی دارد

بیچاره دیروز یواشکی می گفت

روزگار سیاه ودل تنگ دارد

دلم از هرچه قافیه است می گیرد

زبانم از خوانش هر شعر ننگ دارد

عروس ارزویم از پیش مرده است

دلم دفتر خالی از شعروآهنگ دارد

نه سبزه زار بهارنه زردی پاییز

نه دیگر دیشب وامروز معنا دارد

نمی گویم که دلم در فکر آروزیی است

تمام تما م که بیچاره دیگر رویایی  ندارد

میا ناله وه گوش موئه :غریوم!

 هواری واش موئم چی توغریوم

میا لیوه وه تم سیلی خدافظ

گری شادبیم که میها واش بشینم

دین کوگی پیچسه دو دل کوه

سی کی موهونه چی موئه نئونم

سگ هاری نه یه گرگیه قوووقو

نمینم کس وه تش کسین نمینم

زمسونه وبرف پوشنه مالگه ان

اشکارینه ری وه هونمو مئینم

نشسه وه پا ای تش تک تنیا

اسمو اوریه آساره بینم......

کیچه تاریک غریو شولیزی نارم

گریوه گرگ کو میا وه حالم

شرو تلی وه مه دیه ای ساقی

نوئنس توای تلینه نارم

دسی مورم بشینم پا خروئه

میزنم ده زمی طاقته نارم

ری ایلا کس نی اولا سوت وکوره

یا مه مسم یا کس نی وا دیارم

یه پا پا دوئمی پایام نمیرن

یهو دسی میا وا ره گوارم

میخنم شاد موئم نه نه خدایا

آخر اوما ده دیر آساره یارم

دسی مورم بئیرم دس نازش

یهو دینی موئه وامه برارم

وری روکم بوهورشروتله

کجا مه شیوه آسارته دارم

گریوه نه که خین دل میواره

موئم تاریکه و شولیزی نارم

دریغا ناله ام ازدل برون ناید.....

 سیاهی حرف روزگارم نشونی بختم وچاره

غریوی هم چه رین داره موئمش وا تو  آساره

خورداری ده تنیایی  چه دردی داره نازاره ام...

آستاره

آستاره

يي شو

تونه جون پاپريك دم مالگه تون

بيو

نيگم وامه يه لوخني... 

آرشیو

<-ArchiveTitle->