تا باورم کند ستاره

دستهاي تو چه زلال بودند اي روشن ترين ستاره من لبخند تو سپيد ترين واژه تا باعث رويش دوباره من من در طلب نشان مهتاب ناگاه به شبي توراديدم با روش هر طلوه چشمت از ديگري ام به خودرسيدم با هر سخنت نشانه اي را از باغ وبهار بديد جانم در فرصت با شکوه نامت از عشق شکوفه زد زبانم هرروز زعطر نام تو مست به لاله وباغ سلام کردم شب را به اميد وشوق فردا تاصبح گل ستاره چيدم تو گلواژه سرودن من جانم زنواي عشق لبريز خوشحال که ستاره ام بودي تو باعث هر سعادت من اينک زبرم تو رفته اي جان اميد که ببينمت دوباره با اشک نوشتم اين سخن را تا باورم کند ستاره

ادامه مطلب

آرشیو

<-ArchiveTitle->